Θέλω το νούμερό σου!

Είναι μια πολύ κοινή φραση που ακούμε από τους πολίτες τη σήμερον ημέρα. Όποτε νιώσουν ότι τους αδικήσαμε, αυτόματα τους βγαίνει η ανάγκη να ζητήσουν το νούμερό μας. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράματα.

Ο πολίτης νιώθει ότι έχει δικαιώματα. Βαθιά μέσα του ξέρει ότι μπήκε στην Ευρώπη και δεν μπορεί, θα έχει κάποια δικαιώματα. Ισως να μην ξέρει τι δικαιώματα ακριβώς και σιγούρα αγνοεί και τις υποχρεώσεις του. Θέλει όμως άμα χρειαστεί κάτι από την αστυνομία, αυτό να γινεται αμέσως χωρίς χρονοτριβή και σιγουρα προς το όφελός του. α)Τον ενοχλεί κάποιος με κάποιο κινητό με απόκρυψη; Θέλει να κάνουμε την Ατηκ άνω κάτω και να βρούμε χτες τον φταίκτη. Δεν μπορούμε να τον πείσουμε ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα και αυτός νιώθει πως δεν θέλουμε να βοηθήσουμε, δεν είμαστε συνεργάσιμοι. β) τον καταγγέλνουμε για ταχύτητα. Πεποίθησή του είναι ότι το ραντάρ μας είναι χαλασμένο και κτυπούσαμε άλλο αυτοκίνητο και αυτός πήγαινε 30 χλμ και όχι 98 όπως του είπαμε. γ) φοράμε χειροπέδες σε κάποιον μισομεθυσμένο και αυτός αντιστέκεται. Τον περιορίζουμε με χίλια βάσανα και σαν αποτέλεσμα βγαίνει η φανελίτσα του από το παντελόνι του. Αυτός νιώθει λες και τον βιάσαμε, ότι ζει το επεισόδιο της Αρμενίας ξανά.

Επόμενη φάση είναι να ζητήσει το νούμερο μας. Να κοιτάξει απαιτητικά να δει τις επωμίδες μας. Για να πάρει το μάστρο μας και να του πει. "Ο αστυφύλακαςΧΧΧ εν με βοήθησε." "Ο αστυφύλακαςΧΧΧ είπε μου ότι είμαι προβληματικός (μάλλωστε τον)". "Εδέραν με, ήταν αναιδείς μαζί μου." "Οι αστυνομικοί χχχ πρέπει να φύγουν από την Αστυνομία!" Και το παράπονό τους το κάνουν με την καλύτερή τους συμπεριφορά φυσικά, την οποία ξέχασαν να έχουν κατα την επάφή τους με εμάς στην αρχή. Αρχικά ο σκοπός τους είναι για να μας φοβίσουνε, ότι θα μας καταγγείλουνε. Να πάμε με τα νερά τους και να συλλάβουμε τον γείτονά τους που κάνει θόρυβο κυριακή πρωί. Μετά άμα δούνε ότι δε γίνεται η δουλειά τους όπως θέλουνε θα πάνε στο επόμενο επίπεδο, να τηλεφωνήσουν στο Αρχηγείο. Είμαι σίγουρος ότι το 1460 ακούει όλων των ειδών τα παράπονα για μας καθημερινά.

- ΘΕΛΩ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΣΟΥ!
- Να στο πω κύριε/κυρία πές μου πρώτα το όνομά σου εσύ.
- ΟΧΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΕ!

Η πιο πάνω συζήτηση συνεχίζεται με όλες τις παραλλαγές μπορείτε να φανταστήτε. Βασική αρχή είναι ότι αυτοί έχουν δικαιώματα αλλά εμείς δεν έχουμε εξουσία να ζητήσουμε τα στοιχεία τους.

ΘΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΩ ΠΥΡΚΟ! ΘΑ ΣΕ ΔΙΩΞΩ ΑΠΟ ΔΑΜΕΣΑ! Από πολύ παλιά θεωρήθηκε ο Πύργος ότι επειδή είναι μακριά αυτόματα σημαίνει ότι είναι τιμωρητικός προορισμός και φόβητρο για μας τους αστυνομικούς. Δείχνει αυτή η απειλή ότι είναι σημαίνοντα πρόσωπα και έχουν αυτή τη δύναμη. Δεν ξέρω τι περιμένουν να τους απαντήσουμε σε αυτή τη φράση. "Όχι σε παρακαλώ, οτιδήποτε εκτός από τον Πύρκο;" Περιττό να πω ότι η φράση αυτή ανησυχεί μόνο τους νεοσύλλεκτους αστυνομικούς της ακαδημίας, άμα την ακούσουνε πριν κλείσουνε χρόνο στην αστυνομία. Μετά τη συνηθίζουμε και την ακούμε σαν αστείο πλέον.

Καλύτερη απάντησή μας είναι όταν τους απαντάμε "Πύρκο; Ωραία είμαι από τον Πύρκο, θέλω να φύγω απ εδώ μακάρι να με διώξεις". Τότε το καλύτερό τους χαρτί αχρηστεύεται και απογοητεύονται. "Ε ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΕΔΩ...;!..."

Τι ομάδα είσαι μάστρε;

Είναι μια ερώτηση που κάθε αστυνομικός έχει ακούσει από τους νεαρούς συνήθως, που μπορεί να βρεθούν στο δρόμο του σε κάποιο καθήκον. Ενώ βρισκόμαστε κάπου σε κάποιο καθήκον, κοντά μας μπορεί να μαζευτούν δύο ή περισσότεροι νεαροί και να μιλάνε μεταξύ τους για οτιδήποτε.

Αυτόματα θα αρχίσει εκείνο το μικρό άππωμα που τους πιάνει άμα μας βλέπουν, να μιλάνε πιο δυνατά, να λέει ο ένας του άλλου περιπεκτικά "σιώπα ρε τζε βλέπει μας η αστυνομία." Οτιδήποτε φτάνει να τσιμπήσουμε και να τους απευθύνουμε το λόγο. Αν το κάνουμε αυτό, μετά θα έρθουν κοντά. θα μας ρωτήσουν διάφορα αν το όπλο που κρατάμε είναι αληθινό και αν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ, αν ξέρουμε τον τάδε αστυνομικό και τι έγινε στα αλήθεια με τον νεαρό που κτύπησε πέφτοντας από τη μοτοσυκλέττα του. Μετά θα μας διηγηθούνε κάποιο άσχημο περιστατικό/φήμη που άκουσαν για εμάς. Όταν όλα ειπωθούν και δεν υπάρχει κάτι άλλο θα μας κάνουν την ερώτηση των 1000 ευρώ. "΄Ιντα ομάδα είσαστε μαστρε;"

Αν τους αναφέρεις την ομάδα τους θα δεις μια εμφανή ικανοποίηση στο πρόσωπό τους ειδάλλως, αν τους αναφέρεις το αντίπαλο δέος θα δείξουν απογοητεύμενοι. Όπως το βλέπω, οι νεαροί θέλουν να ξέρουν αν μπορούν να σε κατατάξουν σε κάποια ομάδα ανθρώπων με την οποία μπορούν να ταυτιστούν. Τις ποδοσφαιρικές ομάδες. Για οτιδήποτε άλλο δεν ενδιαφέρονται να μας κατατάξουν. Οι Ομονοιάτες για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω θεωρούν ότι όλοι είμαστε Αποελ. Και οι Αποελιστες πιστεύουν πως επειδή είναι κυβέρνηση αριστερή τώρα, όλοι είμαστε Ομονοιάτες. Και δεν τους πείθεις κιόλας κάποτε. Αν προσπαθήσεις να αγοράσεις τον μπελά και να τους πεις ότι είσαι με την ομάδα του χωριού σου και τίποτε περισσότερο, θα σε κοιτάξουν λες και τους κοροιδεύεις. Πόσο μάλλον να τους πεις ότι δεν ασχολήσαι καθόλου. Ναι όλοι έχουμε κάποια συμπάθεια προς κάποια ομάδα, που με τα χρόνια μειώνεται όσο περισσότερο γινόμαστε δέκτες άσχημης συμπεριφοράς από οπαδούς της δικής μας ομάδας. Και τελικά αδιαφορούμε πλήρως.

Πριν από αγώνα της ομάδας τους θα μας δούνε περνώντας προς το γήπεδο και θα μας φωνάξουν "έλα Αποελάρα" ή "Ντούσαν!" ή "έλα Ομονοια σιηλλακκα" λες και θέλουν να μας κιστήσουν, λες και μας νοιάζει ιδιαίτερα. Αν κερδίσει η ομάδα τους θα ενταθούν οι "προσπάθειες επικοινωνίας" τους με εμάς. Δεν καταλαβαίνουν ότι εμείς είμαστε σε ένα σημείο που όλους αυτούς τους αντιμετωπίζουμε το ίδιο ότι ομάδα και να είναι, αφού έχουν τις ίδιες συμπεριφορές, συνθήματα, βρισιές και μόνο τα χρώματα αλλάζουν κάθε σαββατοκυρίακο.